registreren

Excelsior'20 zijn wij met zijn allen!

excelsior-20-zijn-wij-met-zijn-allen (7346) afbeelding

Tijdens de nieuwjaarsreceptie mag de voorzitter het woord tot de aanwezigen richten. Dat heb ik met veel plezier gedaan. Dit is in grote lijnen mijn verhaal.

Oud en nieuw is een routine. John Lennon zong het al: Another year over and a new one just begun! Bij ieder nieuw jaar kijk je om naar het oude jaar en bedenk je wat het nieuwe jaar kan brengen. Bij het terugkijken zie je triomfen en verlies. Overwinningen, kampioenschappen, successen, maar ook persoonlijke verliezen, nederlagen, dingen die niet goed gingen. Iedereen heeft daar zijn eigen gedachten bij.

Kijk je naar het nieuwe jaar dan heeft iedereen uitgesproken of onuitgesproken goede voornemens. Dat geldt ook voor Exceslior'20. Daarbij bedenken we ons wat goed gaat en wat beter kan. Want overall gaat het best goed met Excelsior. Financieel draait het lekker, nieuwe sponsors, goede prestaties, niet al te veel incidenten en veel tevreden leden. En dat moet zo blijven.

Bij de voetbalafdeling is al voorgesorteerd op het nieuwe jaar en er is vooral gezorgd voor stabiliteit. Het contract met Goykan Cayir is met twee jaar verlengd. De spelers zijn bij dit besluit betrokken geweest en blij dat er duidelijkheid is. Ook de jeugdcoördinatoren blijven. In de loop van het jaar wordt op het oude ASVION-terein een nieuw kunstgrasveld neergelegd met verlichting. Dat biedt de mogelijkheid om met meisjesvoetbal te beginnen. Zwartwitte leeuwinnen zijn eindelijk welkom.

Ook bij cricket stabiliteit: Lorenzo Ingram komt terug om de drieslag te kunnen maken: drie kampioenschappen op rij zou wel heel mooi zijn. Bij het hoofdveld komen als het goed loopt kleedkamers, zodat weer internationale wedstrijden kunnen worden gespeeld. En verder gaan ze door op dezelfde voet, want als het goed gaat hoef je niet te veranderen.

Kortom, weinig redenen tot klagen. Toch ga ik drie onderwerpen aansnijden met een minder positieve ondertoon omdat dat onderwerpen zijn die de gehele club raken. Ik ga het hebben over zeurende ouders, gedrag binnen en langs de lijn en participatie.

Excelsior heeft de landelijke pers gehaald met een niet-sportitem. Je wordt kampioen van Nederland met cricket en je ziet er in de landelijke pers weinig van terug. Gaat het over zeurende ouders, dan ben je trending. Het verhaal van Remko Dijkmans is breed besproken en van veel commentaar voorzien. Heel veel herkenning, vooral bij vrijwilligers van andere verenigingen. Maar ook tegengeluiden van ouders, die erkenden dat bij verenigingen niet altijd alles even transparant verloopt en daarom dat gezeur wel begrijpelijk vinden. En hier wringt dan de schoen. We moeten niet twijfelen aan de goeder trouw van de beslissende personen. Het kan en mag niet zo zijn dat kinderen op oneigenlijke gronden in teams terecht komen. We moeten ons ook realiseren dat niet ieder kind de nieuwe Messi is. Aan alle ouders de oproep om eens te googelen op de term curlingouder en dan te bedenken hoeveel curlingouder er in hen schuilt. Nu gaat niet alles altijd goed, dus klagen mag. Maar alleen bij de juiste personen en niet aan de bar met mensen, die niets hoeven te doen met zo'n kwestie.

Bij dit hele verhaal hoort ook relativeringsvermogen. Hoe belangrijk is het nu eigenlijk om de winnen? Er staan geen miljoenen op het spel, de kinderen (zeker de kleintjes) hebben maar een minuutje last van een nederlaag. Ouders maken zo'n nederlaag soms onnodig groot in hun eindeloze nabeschouwingen. In de NRC van vrijdag stond de term duurzamere sportbeleving en die term kunnen verenigingen gebruiken om mensen te binden. We zoeken namelijk geen voorbijgangers, maar leden die wortelen. Het draait om het plezier van iedereen die op recreatief niveau speelt. Dan is naar mijn mening het resultaat ondergeschikt aan het plezier. Ik ben ooit lang geleden een jaar leider van C3 geweest en aan het eind van de competitie hadden we 0 punten en 150 doelpunten tegen. Dat lag natuurlijk aan de leider. Maar we hielden de moed er in en het was wel een leuk jaar voor spelers en ouders!

Het tweede punt dat me aan het hart gaat is gedrag binnen en langs de lijn. Ik ben een grote fan van de term zelfreinigend vermogen. Daar bedoel ik mee dat leden van Excelsior elkaar moeten kunnen aanspreken op gedrag. Tenslotte onderschrijven we allemaal het beleid van de club, dat is gebaseerd op waarden en normen, die voor iedereen gelden. Als er dan iemand afwijkt van die normen, dan mag daar wat van worden gezegd. Ik juich het toe als binnen een team een speler die zich niet gedraagt door zijn medespelers tot de orde wordt geroepen. Fanatiek is goed, maar er zijn grenzen. En dat een ouder, die loopt te zeuren op de scheidsrechter daar wat over hoort van andere ouders. Het zou mooi zijn als alle tegenstanders graag tegen Excelsior spelen. Niet omdat ze dan altijd de punten cadeau krijgen, maar omdat daar leuke mensen voetballen en cricketen. Mensen die tegenstanders niet letterlijk naar het leven staan en geen gekke dingen doen. Mensen met wie je gewoon een gesprek kunt voeren. Op een complex dat er goed uitziet, met goed eten en drinken. In dit kader gaan we gaan de Normen en Waardencommissie nieuw leven inblazen. Dat betekent zeker niet dat er een nieuwe set toezichthouders uit de kast wordt getrokken. Die pet past ons namelijk allemaal. En dan kan de commissie zich bezig houden met het opstellen van beleid en het uitdragen van dat beleid.

Het derde punt is de rol van de vrijwilligers. De trend is dat steeds minder mensen vrijwilligerswerk doen. Dat leidt tot druk op bijvoorbeeld de barbezetting. Op een aantal doordeweekse dagen is de bar dicht omdat er geen mensen zijn te vinden. Op zaterdag en zondag komen steeds minder vaste barploegen, zodat de vaste ploegen steeds vaker staan. Steeds de zelfde gezichten en op enig moment hebben die mensen er genoeg van. En dan? Realiseer je dat niet alles vanzelf gaat. Dat achter iedere activiteit mensenwerk schuilt en dat jij daar ook een bijdrage kunt leveren

Dus als je de vraag krijgt om iets te gaan doen, dan vraag ik iedereen om niet de vraag te stellen: waarom zou ik dat gaan doen? Keer het eens om: waarom zou ik dat niet doen? Voorbeeldje: de dames Scholten en Hekman hebben na vijf jaar gezegd te gaan stoppen met het organiseren van het eindejaarsfeest. Zij hebben er voor gezorgd dat er vijf topfeesten zijn geweest. Maar wie gaat er volgend jaar aan de slag? Of halen de hooggeëerde gasten volgend jaar de schouders op als er geen feest is?

Dat brengt me bij de rode draad in mijn verhaal. Een vereniging is een groep van mensen met een gelijke interesses: voetbal, cricket, carnaval, bridge. Sommigen gaan voor alle takken, anderen beperken zich tot een van de activiteiten.

Lid zijn van een vereniging is in veel gevallen een deel van de identiteit van mensen, mensen met een zwartwit hart, voor wie alles wat bij deze vereniging speelt belangrijk is.Een vereniging is een organisch geheel waarbinnen veel mensen een bijdrage leveren. Een lid van een vereniging is als het goed is geen consument, iemand die een prijs betaalt en vervolgens alleen maar eisen stelt.

Een club draait op vrijwilligers, mensen die hun vrije tijd met liefde hier doorbrengen en van alles tot stand brengen. En we moeten er voor zorgen dat de vereniging blijft leven. En daar kan iedereen een bijdrage aan leveren. Op de site komt regelmatig een van John F. Kennedy geleende slogan voor: vraag niet wat de vereniging voor jou kan doen, maar vraag je af wat jij voor de vereniging kan doen. Stel die vraag ook aan jezelf. Want over 2 jaar bestaat Excelsior 100 jaar en daar moeten nog veel jaren bijkomen. Ik verwacht dat hier voldoende mensen zijn die op een mooi moment, net als de jubilarissen van vandaag 50, 60, of 75 jaar lid van Excelsior'20 willen zijn. Laten we er met zijn allen voor zorgen dat dat ook kan gebeuren.

Op naar een mooi 2018!