registreren

Column: Scheidsrechterrrrrrrrrrr!

column-scheidsrechterrrrrrrrrrr (7210) afbeelding

Scheidsrechterrrrrrrrrrr!
Mijn buurjongen zit op voetbal. Loopt zo nu en dan in een tenue van Barcelona, maar om nou te verwachting uit te spreken dat hij ooit in Camp Nou het publiek in vervoering zal brengen? Nee. Hij speelt in een lager elftal van JO 15, dat volgens mij staat voor C-tjes. Niet bij Excelsior'20, maar dat neem ik hem niet kwalijk. Ieder z'n voorkeur. Zijn ouders hebben een zaak en kunnen 's zaterdags niet langs te lijn staan. Dus ga ik af en toe met 'm mee. Omdat hij het vraagt.
Ik kan er op mijn manier wel van genieten, die gassies die ondanks dat ze duidelijk behept zijn met techniek, zich een sterspeler wanen als ze het veld betreden. Dot vette gel in het haar, kousen tot over de knieën opgetrokken, een kruisje maken bij het beginsignaal en na een doelpunt de grote Ronaldo immiteren.
Van mij mag het. Maar waar ik een hekel aan heb is als de knapen de scheidsrechter bejegenen zoals de profs dat doen. Wat weken geleden moest ik dat echter door de vingers zien. De man met de fluit maakte er werkelijk een potje van. Ik ergerde me rot. En ik niet alleen.
Pak 'm beet: een jaar of vijftig, was 'ie. Hij voelde zich duidelijk heel wat. 'Dat doe ik wel even' dacht hij. Hij volgde de verrichtingen van de pubers vanuit de middencirkel, soms zelfs met de armen over elkaar. Dat wekte op den duur irritatie. Bij de ouders langs de kant, in het veld bij de jongens. Bij mij. Vanuit de verte degradeerde hij een duidelijk hoekschop tot een achterbal, liet hij een handsbal die hij niet kon zien onbestraft, wuifde een vlagsignaal weg en riep bij het commentaar dat hem terecht ten deel viel: ''ik ben de baas''. De hautaine houding viel compleet verkeerd bij de jongens die vonden dat hen onrecht werd aangedaan. De motivatie verdween. Hun plezier in het spelletje werd vergald. Mokkend dropen ze na de wedstrijd af. Mijn buurjongen kon zich er een dag later nog over opwinden.
Twee weken erna iets heel anders. Hoe oud zou die bink zijn geweest? Een jaar of 13? Hij sprak de spelers, van wie enkelen misschien wel ouder waren dan hij, voor het duel toe. ,,Jongens, ik wil later een beroemde scheids worden. Zoals jullie een kans kunnen verprutsen, zo kan ik een verkeerde beslissing nemen. Zullen we respect voor elkaar hebben?''
Zo af en toe viel er ouderwets flipperkastvoetbal te zien en liet de jonge fluitist de verkeerde ploeg een inworp nemen of zag hij een duw in de rug over het hoofd. Er viel geen onvertogen woord. Ja, er was één vader die het waagde ''hé scheidsrechterrrrrrrr' te roepen. Omstanders wezen hem terecht terecht en hij kroop in zijn schulp.
Geen onvertogen woord. En wat er na afloop gebeurde! Die ene vader wachtte de jongen scheids op bij het hek. Om zijn excuus te maken en hem met een handdruk te bedanken voor de leiding. Andere ouders volgden zijn voorbeeld.
De buurjongen verloor met 3-0. ,,Leuke wedstrijd was het hè?'' zei hij onderweg terug naar huis op de fiets. ,,Ja jongen,'' reageerde ik, ,,ik heb genoten.'' Dat was nog waar ook.

De moraal van het verhaal? Dat kunt u vast zelf bedenken.

PUNTER