registreren

Column: Voetballoze coronatijd

column-voetballoze-coronatijd (8343) afbeelding

Mijn buurjongetje wil later bij Feyenoord gaan voetballen. In de Kuip. Loopt thuis in het rood-witte tenue, slaapt onder een dito dekbed en heeft Feyenoord-behang op de muren van zijn kamer. Zijn grote held Berghuis lacht hem vanaf een poster toe. Daar zal het allemaal niet aan liggen.

De corona-crisis dreigt echter roet in het eten te gooien, als ik zijn vader mag geloven. ,,Hij komt stil te staan in zijn ontwikkeling nu er niet gevoetbald mag worden'', is de man ongerust. ,,Trainen, trainen en nog eens trainen, maar geen wedstrijden. Da's op den duur niet leuk meer. Zo komt die kleine natuurlijk nooit hogerop.''

Die kleine speelt bij Excelsior'20, ergens in de E-tjes. En ik kan u op basis van mijn expertise verklappen: hij loopt niet over van het talent. Alleen heeft zijn vader, ook nou niet bepaald het toonbeeld van een voetbalvirtuoos, dat nog niet in de gaten.

Ik heb het ventje enkele weken geleden naar de training gebracht. Pa en ma redden het niet. Geen probleem. Wij naar de club. Met mijn schoenen in het hoge, natte bladerdek tussen de struiken, heb ik vanaf de slootkant de training, zo goed en zo kwaad als het mogelijk was, staan volgen. Pas later realiseerde ik me dat als ik daar zou zijn opgemerkt, een verkeerd beeld van me geschapen zou kunnen worden: een man op leeftijd in de duisternis in de bosjes…. Maar dat terzijde.

Ik raakte geboeid door wat ik in de verte zag. Jonge gasten die zich uit school of van de computer thuis hadden gehaast om naar de club te gaan en er als trainer voor die gassies te zijn. Mooi toch? En dan het plezier en de geestdrift waarmee de kleine voetballertjes - die er misschien wel stiekem van dromen ooit een ster te zijn – achter de bal aan rennen en om de pionnen dribbelen. Gejuich bij een doelpunt in het kleine goaltje. Een handkusje naar boven. Mannetjes die elkaar bij het partijtje ter afsluiting van de training om de nek vliegen na de winnende treffer: alsof een kampioenschap wordt gevierd. Ik vergat warempel even de wereld om me heen.

,,Hoe was het''? vroeg ik de knul onderweg terug naar huis. ,,Hartstikke leuk buurman. Ik had twee panna's, heb drie keer gescoord en we hebben het partijtje gewonnen. En de trainer heeft ons geleerd dat je met de binnenkant van je voet het best kunt passen. Maar nu ben ik best moe.''

,,Jammer dat je zaterdag geen wedstrijd hebt'', liet ik me ontvallen. ,,Dan zou ik zeker komen kijken om te zien wat jullie hebben geleerd vanavond.'' ,,Maar dan hebben we ook training hoor buurman'', klonk het naast me in de auto. ,,Dat is eigenlijk nog wel leuker, want dan kunnen we niet van de andere club verliezen.''

Geen woord over Feyenoord of Berghuis. Mijn buurjongetje had op het voetbalveld plezier gehad met zijn teamgenootjes. Mogelijk gemaakt door de jeugdtrainers. Die staan er toch maar mooi in deze voetballoze coronatijd. U mag daar, Excelsior'20, trots op zijn.

PUNTER