registreren

Column: De bal

column-de-bal (6435) afbeelding

De bal

Daar liep hij. In het holst van de nacht. In het park. Met zijn crickettenue nog aan. In de ene hand een bos bloemen. In de andere hand de beker. Hij was alleen. En liep met opvallende kloeke tred voor dat uur, na zo'n enerverende dag en zo'n grandioos feest.

Wat uurtjes geleden was hij nog het gevierde middelpunt geweest. Logisch, als je captain bent van zo'n ploeg. Een landskampioen. Nu was hij alleen. Op weg naar huis. Rechtsaf het hek uit, door de donkere laan die het volkstuinencomplex doorsnijdt. Hij werd als het ware opgeslokt door de nacht die als gevolg van de miezerachtige nattigheid ineens veel naaktslakkenvolk op de been bracht. Hij had er geen oog voor. Nee, want hij was in gedachten nog bij de twee voorgaande wedstrijden. Die wedstrijden waarmee geschiedenis geschreven zou kunnen worden. En neuriede hij niet zachtjes 'Sweet Caroline'?

Tom was goed thuisgekomen. Gelukkig. Je weet het maar nooit in zo'n park. Maar Facebook meldde 'the day after' dat het goed was gegaan. De foto van het bord met een enorm omelet erop, kop koffie binnen handbereik en de kampioenstrofee op tafel. Tom was thuis. Het was mooi geweest zaterdag.

Maar dat niet alleen. Het was bijzonder geweest. Memorabel. Niet alleen omdat het publiek in groten getale naar Thurledewas gekomen. Niet alleen omdat de titel was gepakt. Nee, meer nog eigenlijk door de bal. De bal? Ja de bal. De wedstrijdbal. Want die was geschonken door Frank Woutersen. Postuum. Frank, fervent supporter van het eerste cricketteam waarin zijn zonen Adam en David spelen én Lid van Verdienste, overleed 19 augustus en kreeg bij zijn afscheid een fantastisch eerbetoon, een staande ovatie.

Afscheid of niet. Frank was nog niet klaar met Excelsior'20. Er moest nog één ding gebeuren. Zijn lieve vrouw Helga en die twee fantastische gasten hebben dat begrepen. Dus sponsorden ze uit naam van Frank de wedstrijdbal. En met die bal, dat kon gewoon niet anders, werd geschiedenis geschreven. De twee gasten deden het, Helga was er getuige van. Daar op de plek waar ze altijd met Frank zat, zag ze het gebeuren.

Het was een samenspel dat na de 'waterbreak' op onverklaarbare wijze tot stand kwam. De bowler nam zijn aanloop, de toeschouwers bij de buitenbar loeiden alsof ze aanvoelden dat er nu wat stond te gebeuren. Daar werd de bal gelost, Stiaan van Zyl stapte, speelde en de gloves achter het wicket gingen als een oester op elkaar. Bij het chalet werd de zoveelste sigarettenpek uitgedrukt. 'Het is magie', zag je 'm denken, die Van Zyl. En toen zijn aftocht. Ergens bij de boundary wapperde een Gamma-zeil. Er klonk gelach. Het onkreukbare partnership was toch gebroken, de rest werd geroutineerd opgeruimd.

En dan komt het. Spelers vallen elkaar in de armen, een vuurpijl gaat de lucht in, rookkanonnetjes worden ontstoken. Er is historie geschreven. Bier vloeit, champagne spettert, alles gaat door de knieën. 'Sweet Caroline'. En als dan de rookwolken en alcoholdampen zijn opgetrokken komt die ene vraag. Waar is de bal? De bal van Frank.

Want die bal verdient een ereplek. Of op de schoorsteenmantel bij Helga, als ze die heeft tenminste. Of in een mini-vitrine in het Chalet. Die bal mag niet verloren gaan. Met het 'lederen monster' is keihard geschiedenis geschreven. Voor de tiende keer kampioen in een kwart eeuw. Het is wat het is, zou Frank hebben gezegd. Het is wat het is. Zet dat maar op het kaartje bij de bal. 'Het is wat het is: tien keer de titel.'

Tien keer de titel? Da's een ster op het shirt. Rust nu maar zacht Frank. Hij is binnen.

PUNTER