registreren

Column: Scheids

column-scheids (6508) afbeelding

Scheids

Ik weet niet of u het weet, maar het is tot en met zondag 9 oktober - onder het motto van 'scheids bedankt' - de landelijke 'Week van de scheidsrechter'.

Laat ik maar gelijk met de billen bloot gaan: ik wil wel eens zuchten, vloeken, me van ontsteltenis achterover laten vallen op de bank en schelden als ik - thuis voor de buis – de arbiter mijn favoriete club zie benadelen. Maar dat is thuis hé; daar heeft niemand er last van. Nou ja, alleen mijn echtgenote dan. Maar zij levert op haar beurt, ietsje later, commentaar op de jury van Heel Holland Bakt en zo staan we dan weer gelijk.

Op het voetbalveld, en ik kom nog wel eens hier en daar, zal je mij niks horen roepen ook al is in mijn beleving sprake van een onvervalste arbitrale dwaling. Want ik heb respect voor de vrijwilligers die bij het krieken van de dag en ontij uit de veren gaan om een wedstrijdje te blazen. Op welk niveau ze dat ook doen. Zonder scheids geen wedstrijd hè.

Het grappige, nou ja het grappige, is dat spelers in het betaalde voetbal ergens op het shirt een vignet met het opschrift 'respect' dragen om er tijdens de wedstrijd aan herinnerd te worden dat ze eerbied moeten hebben voor – bijvoorbeeld - de arbiter. En ondanks dat blinken ze er, elke zondagavond op televisie, weer in uit: het niet tonen van dat respect. En maar zeuren over een strafschop. En maar verbaal tekeer gaan tegen de tegenstander die jou pootje heeft gelicht, waar overigens keurig voor is gefloten. En weet je wat? We gaan ook nog effe dreigend tegenover elkaar staan, trekken en duwen een beetje en laten teamgenoten ook nog lekker een potje mee doen.

Die verkeerde voorbeelden krijgen de jonge voetbalfanaatjes elke zondagavond naast het bord patat voorgeschoteld. En je kan er gif op innemen dat het getoonde gedrag op zaterdagochtend of –middag, op welk niveau dan ook, wordt gekopieerd. Als in een vol stadion reageren dan ook de trainer, de coach, verzorger, ouders en teamgenootjes op de manier zoals ze bij Studio Sport hebben gezien.

Voor de scheidsrechter - vaak gewoon iemand die zelf voetbalt en het jeugdbestuur uit de brand helpt door in het weekeinde ook nog effe een jeugdpotje mee te pikken, is er geregeld geen houden aan. De man, of de jongen, is de gebeten hond.

Vreemd eigenlijk. Mensen gaan uit liefhebberij op een sport maar zijn niet in staat zich aan de regels te houden en hebben een scheidsrechter nodig om de boel in het gareel te houden. Denk daar, beste lezer, maar eens over na.

Natuurlijk heb ik nagedacht om al dat onacceptabele gedoe rond de scheidsrechter – om te beginnen bij de jeugd - een halt toe te kunnen roepen. Doe het naar het hockey-model: schaf buitenspel af en laat twee arbiters, ieder op één helft fluiten. Het liefst ouders van beide partijen. Dat vergroot direct de betrokkenheid.

Of geef voor de wedstrijd één de ouders van de thuis spelende ploeg de fluit en laat hem/haar de pot leiden. Degene die vanaf de zijlijn commentaar levert, krijgt de fluit aangereikt en mag het beter doen…. Weer commentaar? 'Alstublieft, hier heeft u de fluit. En succes er mee! Wedden dat het dan rustig blijft langs de kant?

Fijne wedstrijd allemaal zaterdag!

PUNTER