registreren

Column: Vanzelfsprekend

column-vanzelfsprekend (7672) afbeelding

Het is zo'n nazomerse zondagochtend als ik op 't fietsie een tochtje maak. Bij een sportcomplex rijd ik altijd wel effetjes het terrein op om te bezien of er gevoetbald wordt of voor een ouwehoerpraatje met een oude bekende. Nu dus ook.

Het gras glinstert van de dauw in de prikkelende ochtendzon. Een man, ongewassen uiterlijk, dikke ogen, shaggie in de mondhoek, vette bierbuik en de sporttas met een gebogen arm over zijn schouder dragend, slentert voorbij richting kantine.

Terug met dampende koffie zwaait de kleedkamerdeur open. De groep mannen die je qua uiterlijk eerder tegenover een dartbord zou verwachten, reageert uitbundig op de aankomst van hun teamgenoot. Ja, het was laat geworden. En gezopen dat er was!

De scheidsrechter, naar schatting ruim in de 60, stond al fris en opgeruimd op de middenstip, de wedstrijdbal aan zijn voet. Hij keek nog eens op zijn klokkie en besloot dat het tijd was om te beginnen. Met een kort fluitsignaal lokte hij de aanvoerders. Die waren met hun manschappen nog maar net moeizaam onder het hek doorgebukt. Handje schudden. ,,Prettige wedstrijd.''

De laatkomer, nog steeds met 't shaggy en twee verschillende voetbalkousen aan, kwam wat minuten later en weigerde zich te haasten om zijn hobby te beginnen. Nog een laatste trek aan de peuk voordat het ding tijdens een flinke hoestbui tussen wijsvinger en duim achteloos werd weg gepiekt en z'n eind vond naast een wandelwagentje met daarin een vrolijk ogend kleintje.

Het eerste balcontact van de man was niet succesvol. De man kreeg een tikkie en wees de oppent er op dat het zondagochtend vroeg was. Hij leek in het team de rol te hebben vooral de scheids van commentaar te voorzien. Dat sloeg tijdens het pirrekie-porrekie potje over op zijn maten; op den duur werd zo'n beetje elke beslissing van de vrijwilliger door alles en iedereen schreeuwend bestreden. Toen moest de strafschop nog komen. Op professionele wijze, zoals we elke zondagavond op tv zien, werd geprobeerd de scheids op andere gedachten te brengen waarop de spelers van de tegenpartij zich op hun beurt verbaal niet onbetuigd lieten ten opzichte van de oproerkraaiers.

Het hek was van de dam. Verwensingen, vreselijke ziektes, schoonmoeders en dreigende waarschuwingen vlogen over het veld. Het werd nog net geen matpartij. Publiek langs de kant - een stuk of wat aanhangers rond het wandelwagentje - vloog elkaar ook met niet al te fraaie bewoordingen in de haren. De penalty ging er in, maar daarmee waren de gemoederen niet bedaard. Sterker nog, bij eerste de beste overtreding waar overigens keurig voor werd gefloten, bracht de partijen weer scheldend bij elkaar. Wat duw- en trekwerk volgde. Voor de clubscheidsrechter reden een afkoelingsmomentje in te lassen.

Voor mij was het genoeg. De entree passerend viel mijn oog op een bord dat de huisregels verkondigde. 'Bij ons staat sportiviteit hoog in het vaandel'. 'Respecteer elkaar en het spel'. 'Complimenteer elkaar bij goed gedrag'. 'Ga zorgvuldig om met de accommodatie en materialen'.

Bij Excelsior'20 kom ik dergelijke borden niet tegen. Waarom niet? Ik denk omdat dergelijke 'aanwijzingen' daar vanzelfsprekend worden geacht. Houwen zo! Enneā€¦ prettige wedstrijd!

PUNTER